Trükblik òp ut Sezoehn va Prins John V – 2001/2002

Er was eens …

Zo begint menig sprookje, zoals u weet. En als een sprookje begon op 5 januari 2002 het seizoen voor onze Prins John (Berendsen) V. Een seizoen met
een schitterend motto: “Sjpegelke, sjpegelke aan de wand…” en met een spetterende sjlager: “Sjpegel eij”. Een seizoen met vele hoogtepunten, waarop
ik nog graag even wil terugblikken. Ik heb niet de pretentie volledig te zijn, maar het geeft ongetwijfeld een indruk van de ditjes en datjes die
De Eekheuëre zoal meemaken.

Proklamatieweekend
Op zaterdag 5 januari 2002 was het de grote dag voor de prinsen. Zowel voor de oude als voor de nieuwe. De Gezet met daarin de kandidatenfolder
was weer verspreid en iedereen had zijn keuze gemaakt. Bekende gezichten, enkele verrassingen, dus er werd weer volop gegokt. Onder toeziend oog
van carnavalsvereniging De Geete uit Groeët Genhei en d’r Heksenbergse Vasteloavendsverein nam regerend Prins Frans (Strolenberg) II afscheid van
zijn publiek. Het was een mooi seizoen voor Frans. Soms belemmerde zijn gezondheid hem om al te uitbundig mee te doen, maar Frans kweet zich goed
van zijn taak. En hij genoot zichtbaar, samen met zijn Annie. En daar gaat het om! Toen zijn versierselen verwijderd waren ontfermden de Aod Prinse
zich op een ludieke manier over kaarter Frans. Als kaartspel kwamen “de oudjes” op en ze zorgden er voor dat Frans als ontbrekende Joker hun Aod
Prinse kaartspel kon completeren.

Na deze abdicatie werden de 11 schaduwprinsen voorgesteld. Eéntje mocht zich vervolgens in de aangrenzende zaal gaan omkleden. Vergezeld door
Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen (met dank aan Ballet Dance) werd de nieuwe heerser naar binnen geloodst. De heks probeerde nog roet in het eten
te gooien, maar Sneeuwwitje zocht onverstoorbaar verder en vond haar Prins. Die Prins kwam dwars door een spiegel tevoorschijn en in de persoon
van John Berendsen presenteerde hij zich aan het dol enthousiaste publiek. Logisch, want Prins John V is geen onbekende in de wijk. Hij heeft een
tijdje in het Eikenderveld gewoond en heeft nu zijn stekkie gevonden in de Agaatstraat in Heerlen. Daar woont hij samen met vrouwtje Riet Patelski,
waarmee hij al 27 jaar is getrouwd. John is al jaren lid van de Raad van Elf en is nog altijd voetballend aktief bij de veteranen van SV Eikenderveld.
Kortom, “geweun inne rigtige Ekenderveldsje jong”, die in het dagelijkse leven bij het ABP in Heerlen werkt.

Prins John V genoot van zijn eerste aktiviteiten. Na de proklamatie bracht hij op zondagmiddag een bezoek aan de Weltense Vlavrèters, waar hij
Prins Jean (Bijsmans) als nieuwe collega mocht begroeten. Aansluitend was John gastheer in het Eekehoes, waar de interne kennismaking plaats
vond. Niet bij hem thuis in de Agaatstraat, maar in een lokatie in het Eikenderveld. Dat was zijn wens, “want ik ben Prins van het Eikenderveld”,
zei hij. Het werd een geweldige middag in een sfeervol versierd Eekehoes. President Rob Dijcks kwam amper aan zijn toespraak toe, want het was
Prins John die vocaal regelmatig een duit in het zakje deed, Rob daarbij soms bijna sprakeloos achter latend (en dat komt maar zelden voor).
John kreeg de lachers op zijn hand en daarmee was meteen de toon gezet voor een heerlijk seizoen.

Thuiswedstrijd
Op vrijdag de elfde januari presenteerde John V zich aan zijn Eikenderveldse voetbalpubliek. Geen onbekenden dus. Het carnavalskaarten stond op
het programma en die sjieke muts met veren sierde de kantine. Een opwarmertje voor de grote dag, de receptie. De altijd stijlvolle Jachtzaal in
Hotel van der Valk blijft een perfect decor voor de jaarlijkse receptie. En wat voor eentje dit jaar. Ontelbare handjes werden geschud en Prins
John, vrouwtje Riet en onze jubilerende secretaris Frans Ossenblok (11 jaar lid) genoten van alle felicitaties. John stond naast een levensgrote
spiegel, zodat hij eigenlijk dubbel aanwezig was. Een paar mensen die kwamen feliciteren stalen zonder meer de show. Aangezien John Berendsen al
jaren de rol van Sinterklaas speelt voor de senioren van SV Eikenderveld zorgde zijn vaste zwarte knecht PieterFuns nu voor een gepaste felicitatie
op rijm, met Wim Cörvers als (b)aardig gezelschap. Prins Jean van de Vlavrèters blijkt, net als onze John, ook door het jaar regelmatig in café
De Deugniet te vertoeven. Samen met de deugnieten Michael en Carla trakteerde hij Prins John op een forse sigaar en een overheerlijk bittertje.
Heel gepast en origineel, deze felicitatie. Als klap op de vuurpijl presenteerden de Bessemskriemer uit Gressenich weer een (bijna avondvullend)
programma. Prachtige dansjes en dito liedjes brachten volop sjtimmung in de zaal. Vooral het nummer “Superjeilezick” van Brings viel op.
Ceremoniemeester Peter Paas informeerde bij onze Duitse vrienden snel naar titel en artiest en zijn collega-DJ Arno Crasborn wist het nummer
uit een Kerkraadse CD-shop te halen. Gek hè, dat dit nummer afgelopen seizoen een van de knallers bij De Eekheuëre werd. Regelmatig kwamen
mensen vragen naar titel en artiest en vroeg men zich af “wat zingen ze nu eigenlijk”. Auf Hoch Deutsch betekent Superjeilezick: eine super
geile Zeit, oftewel een super geweldige tijd. Een terugblik naar vroegere – in principe vervlogen – tijden, die echter regelmatig – bijna net
zo heftig – opnieuw beleefd worden. Duidelijk? Mooi zo!

Dialekt
De traditie (een sleutelwoord bij De Eekheuëre) werd natuurlijk in stand gehouden. Een bomvolle Bernardinuskapel was weer getuige van een
sfeervolle dialektviering. Met de Hooglustigheden John, Ferdi en Sharon op het altaar en de prachtige samenzang van Neet Mis werd iedereen de
spiegel voorgehouden. Pastor Frans van Laanen leidde, met zijn sappige Ospelse dialekt, iedereen bekwaam door de viering. Het zou de laatste
keer zijn. Ongelofelijk dat deze sympathieke man niet lang na de carnaval getroffen werd door een ongeneeslijke ziekte, waardoor hij binnen
een paar maanden kwam te overlijden. Een triest bericht en bovendien de zoveelste slag voor de Stichting Samen Onderweg. Eerst het overlijden
van pater Max, daarna het vertrek van Flip Cremers en nu het definitieve afscheid van Frans van Laanen……

Toch maar even slikken en de draad weer oppakken. Hoe ging dat liedje ook alweer…… “geneet van ut leëve”. Dat doen we dus ook en dat brengt
deze geschiedschrijving naar Oppidom. Voor het tweede achtereenvolgende jaar zorgde Ad Christiaanse en zijn crew voor een prima brunch.
Daarna was het tijd voor een korte (?) rondgang door Heerlen waar vooral in D’r Klinge een onvergetelijk kleintje carnaval gevierd werd.
Ja, laat dat maar aan Roger en Dana over! Uiteraard werd John’s stamlokaal De Deugniet ook niet overgeslagen en zo eindigde deze devote
zondag op gepaste wijze.

Zorg, dat je er bij komt …
Vrijdag de 18e januari werd de avond van Wim Cörvers. Alleen wist hij dat aan het begin nog niet. Zoals gewoonlijk kozen de Aod Prinse
ook nu weer een prima Poeffel Moeffel. De onderscheiding 2002 ging naar een man die het verenigingsleven in het Eikenderveld al jaren een
warm hart toedraagt. Vooral JCL en het Kindervakantiewerk zijn Wim’s stokpaardjes en die berijdt hij met verve. Het applaus van de aanwezigen
is altijd een aardige graadmeter en ja hoor, iedereen was het met de keuze eens.

Door het korte seizoen vielen dit jaar de proklamaties van Winkbülle en Eekheuëre samen. Dan in ieder geval naar de receptie van stadsprins
Vincent. In het Grand Hotel mochten De Eekheuëre even legaal voorkruipen (tja, het gaat niet om de kennis maar om de kennissen, werd mij
ooit geleerd). Alle gekheid op een stokje, dat was vooraf natuurlijk keurig met de ceremoniemeester afgesproken, want anders zou de
overheerlijke maaltijd bij Cafe de Paris verpieteren. Raad van Elf lid Bart Jurena liep daar stage en wist voor De Eekheuëre familie een
prima diner te organiseren. Jammer dat het dessert in een iets te vloeibare vorm werd opgediend, maar daar kon Bart niets aan doen. De
inwendige mens was voldaan en met één (of waren het er meer?) afzakkertje werd de avond in De Deugniet afgesloten.

Onze vrienden van de Bokkeriejesj hadden we ook nog niet met een bezoek vereerd en dat werd op zondagmorgen ingehaald. Op tijd opstaan
en naar Groeët Genheij voor de receptie, want ’s middags stond de Kingerzitting op het programma. Dit keer werd ons thuislokaal het
Trefcentrum omgedoopt tot Marinebasis. Helaas maar ruimte voor een kleine sloep i.p.v. een fregat. Een experiment van de Jeugdcommissie,
dat op zich wel slaagde, maar toch niet voor herhaling vatbaar is. Althans niet met de formule van de Kingerzitting, want de jeugdige
artiesten konden niet die aandacht krijgen die ze verdienden. Voor Ferdi (Isen) I en Sharon (Winthagen) klonk de scheepsbel voor het
onvermijdelijke afscheid en voor hun opvolgers werd deze middag toch een onvergetelijk hoogtepunt. Blommemeëdje Lindsay (Stassar) straalde
vanaf de draagstoel en Jonkheedsprins Jordy (Melgert) I werd door de Oud Jeugdprinsen en Bloemenmeisjes binnengebracht in een sloep.
Beiden genoten met volle teugen en de massaal aanwezige families genoten mee. Aod Prins Matthew Stassar was apetrots op zijn dochter
die carnaval vieren met de paplepel heeft binnen gekregen. Een enthousiast Jeugdpaar, dat zich stralend naast een tevreden Prins John
V schaarde.

Nu al met pensioen?
Op donderdag 24 januari waren De Eekheuëre uitgenodigd door de personeelsvereniging van de Stichting Pensioenfonds ABP, de werkgever van
zowel Prins John alsook van voorzitter Arno Crasborn. Natuurlijk wilde de pensioengigant graag een “eigen” ABP Prins ontvangen en De
Eekheuëre wilden hun Prins John V die mogelijkheid niet ontnemen. Aangezien iedereen al vroeg verwacht werd (de feestavond begint
aansluitend aan de werktijd) regelden de Raad van Elf leden massaal dat ze bij hun eigen baas iets eerder weg konden. Het was even
wennen, maar nadat de inwendige mens versterkt was en de sjpaskapelle beurtelings de decibels de zaal inslingerden, groeide ook de sfeer.
Op het podium bracht Rob Dijcks de sjlager met hulp van de Raad van Elf als enthousiast achtergrondkoor. Daarna stonden de aanwezige ABP
Prinsen (er waren er behalve John nog twee) en de gastprinsen van Vlavrèters en Winkbülle gebroederlijk op de bühne. Tja en als dan
“Eemoal Prins te zieë” uit de gesmeerde keel van Rob Dijcks klinkt heb je de zaal zo plat. Een perfecte performance en een onuitwisbare
indruk, getuige het feit dat de PV voorzitter John Paris De Eekheuëre al uitnodigde voor de volgende editie in 2003. Wat zeiden we ook
weer van tradities binnen De Eekheuëre? Voorzichtig dus met toezeggingen!

Spiegelzaal
Met die enerverende ABP-donderdag was het weekend al begonnen. Op vrijdag bij de carnavalsavond van de Heksenbergse voetbalclub even
genieten van – en oefenen met – de dames van Déja Vu, zodat we op zaterdag tegen die charmante ladies konden zeggen “we hebben jullie
reeds eerder gezien”. En dit bruggetje van vrouwelijk schoon brengt ons bij één van de absolute hoogtepunten: de Sjpaszitting. Zonder
de hulp van Miriam van Ineveld en Adéle Luijten trok Rob Dijcks dit keer alleen de kar, gelukkig ondersteund door veel mensen, die
onmisbare hand- en spandiensten wilden verrichten. De nieuwe co-presentator John Reinders bleek een voltreffer, het geluid van de
firma Gelissen was weer perfect, het decor spiegelend en de optredens wervelend. De optredens van de Aod Prinse (Black en White),
hun dames (met de CanCan), de balletgroep van Jessica, de Klumpkes Blumkes, d’r Heëlesje sjlager van Maurice Grooten & de Maxima’s
en natuurlijk de Eikenderveldse sjlager van Rob & Peter waren prima. Good old Frans Haselier zette overal een emmer onder, buuttekampioen
Hub Stassen sneed als volleerd chirurg vakkundige en humoristische onderwerpen aan, Diekdiekdun zorgde voor een prachtig optreden,
Ziesjoem bewees opnieuw een absolute topper te zijn, Déja Vu was prima en over de slotact van Sjwats Wies wordt nu nog steeds gepraat.
De dames Mimi en Clara Zoerbier (i.c. Roger Lataster en Jack Vinders) kregen de zaal hartstikke plat. Zelden vertoond, de humor en de
vindingrijkheid van die twee. Zou de donkerkleurige kelner zich Clara nog kunnen herinneren? Vast wel. Een apotheose van één van de
betere zittingen. Lang nagenieten dus.

Ook op zondag na de sjpaszitting is het altijd genieten geblazen. Dan vertrekken de liefhebbers met de bus naar Gressenich voor een
bezoekje aan de feesttent aldaar. Als voorgerecht eerst ’s morgens naar de receptie van de Lotbroekers en als toetje in Kunrade nog een
bezoekje brengen aan de receptie van de Limburgse buuttekampioen Hub Stassen. Hoezo druk, druk, druk? Zou misschien een leuk thema voor
een sjlager zijn!

Kom, sjoenkel ‘ns rigtig, rigtig …
Het korte seizoen is al in februari aanbeland. SV Eikenderveld veteraan Prins John V wilde natuurlijk graag op het carnavalsfeest van
de Sjieënplate zijn prinselijke gelaat laten zien. Helaas dacht niet iedereen er zo over. Natuurlijk maken we het ons altijd wel gezellig,
nu dus ook. Maar de organisatie onder bezielende leiding van duizendpoot Fons Daemen had meer belangstelling verdiend. Volgend jaar dan maar!!!!

Over belangstelling had de fotograaf ’s zaterdags niet te klagen. Iedereen was present voor de jaarlijkse fotosessie op het prachtige
binnenplein van Kasteel Terworm. In Mac Donalds ballenbak was iedereen trefzeker en door een misverstand misten we de JCL carnavals-
disco. We waren echter niet voor niets de kant van het Eikenderveld opgekomen, want de jubilerende Spoorbülle vierden in de Spuiklep
hun carnavalsfeest. En daar waren wij speciaal voor uitgenodigd. Zelfs meteen al vanaf het begin van de avond. President Herman Vos had
een warme toespraak in petto. Wie kon vermoeden dat het voor ons zijn laatste speech zou zijn. De joviale Kerkradenaar stierf dit jaar
plotseling en veel te jong en zal een ongelofelijke leegte achterlaten in de Spoorbülle familie. We krijgen het dus blijkbaar allemaal
echt een keer voor de kiezen. Levensloop heet zoiets. Maar dan wel een kromme, verdorie!

We pakken nu de draad maar weer op met het Sjoenkel Tref op zondag. Een aktiviteit die wat laat op gang kwam, maar daarna niet te stoppen
leek. Hartstikke gezellig opwarmen voor de echte dolle dagen.

Het einde nadert …
Het klinkt tegenstrijdig, maar als we op woensdag de Heerlense Heksen treffen is dat eigenlijk het begin van het einde. Vanaf dat moment
is het een aanschakeling van aktiviteiten. Je kijkt er een heel jaar naar uit en uiteindelijk is het in één grote roes voorbij. En als je
dan op As-woensdag in de spiegel kijkt denk je “hoe lang houd ik dit nog vol?”. Maar geloof me het gaat vanzelf. Carnaval geeft je zoveel
voldoening, dat je daaruit de broodnodige energie put.

Het Heksentreffen in de Poort van Herle staat helaas op een laag pitje. Toch wilden we even ons gezicht laten zien. Daarna naar de Deugniet
waar Carla een prima blik heksen heeft open getrokken (nee, Michael mocht niet mee). Een grandioze avond. Helemaal in de sfeer, met een
heuse waarzegster, een prima DJ en veel gezellige mensen. Prinsenvrouwtje Riet had zich als heks laten grimeren en verraste daarmee eerst
haar eigen zoon en daarna manlief John V. Ook Paula de Lange liet zich niet onbetuigd, al was er wel veel schminck nodig om haar lelijk te
maken. De Eekheuëre leden met een heel lang weekend vrij genoten met volle teugen van een prachtig begin van d’r Vasteloavend.

Loetsjen geblazen op donderdag. Maar eerst naar de school van Blommemeëdje Lindsay. Daar op de Heksenberg werd namelijk op donderdagmiddag
het scholencarnaval gevierd in het Gemeenschapshuis. Het werd een geweldige ontvangst vuër os Blommemeëdje en haar gevolg. ’s Avonds lieten
de Aod Prinse zich weer omtoveren tot gynaecologen en ontfermden zich over (bijna) Aod Prins Frans Strolenberg, die hoogzwanger was van twee
flessen Heëlesj kruidenbitter. Na een probleemloze bevalling – de flessen zijn in huiselijke kring zonder complicaties ter wereld gebracht
en soldaat gemaakt – mocht Frans in het Tref aantreden voor de Beloetsjing. De proeve van bekwaamheid, die komend jaar op het Sjoenkel Tref
zal plaatsvinden, onderging Frans uiteindelijk zonder problemen en hij werd opgenomen bij de Aod Prinse.

Meer problemen had ondergetekende toen hij na het dj-werk ’s avonds naar huis wilde lopen. Het was meer kruipen en tussentijds het Allelujah
van Händel zingen. Niet door de alcohol, maar door de stofzuigerslang. Vóór de beloetsjing ’s avonds thuis nog vlug even een cd van Golden
Earring van de zolder halen (daar stond namelijk een speciaal verzoeknummer op) en vlug verzamelen bij Sophie. Te vlug bleek achteraf. Zo’n
stomme cd en een niet opgeruimde stofzuigerslang kunnen je fataal worden. Tja en met gescheurde enkelbanden op donderdag voor carnaval zie
je de bui al hangen. “Blijft u maar eens een paar dagen hoog liggen met dat pootje” zei de dokter op vrijdagmorgen. “Dan doen we er dinsdag
tape om”, voegde hij er nog aan toe. Ja daaag. Dan is carnaval voorbij. Uiteindelijk op vrijdag even rustig aan gedaan en op zaterdag in
een rolstoel vakkundig vervoerd door Aod Prins Ger Koks en door Prinsensecondant Ron de Groot (nou ja, bij de laatste twijfel ik nog steeds
aan de vakkundigheid. Ron kan beter worsten bij de Hema gaan verkopen). Op zondag geen Heerlense optocht en op maandag vakkundig getaped
door Noël Welman, fysiotherapeut van beroep en bereid om in zijn vrije tijd een kneusje te helpen. Daarna kon het vogeltje weer hupsen.

Kom op aansteller, genoeg leed geklaagd. Op naar de vrijdag, het scholenbezoek, het supergezellige Ongerwiezersbal onder muzikale leiding
van DJ Yordy en de carnavalsavond bij SV Heerlen. Daar nam Voetbalprins Marc de Lange afscheid en volgde Maurice Schreijen hem op. Ook dit
jaar weer prima gepresenteerd door spreekstalmeester i.o. John Reinders.

Op zaterdag staat de Aod Prinse al jaren een topper te wachten. Grimeren bij Sophie, lekker eten en dan de stad in. Dit jaar was de creatie
een prachtige kok compleet met muts. Aangevuld door twee “verlopen” types die een heus gasfornuis meesleepten. Peter Paffen en Ben de Schouwer
was deze rol weer op het lijf geschreven. Op het werkelijk schitterende gasfornuis konden die twee heerlijk spek en ei bakken. Superverse
eieren, eerste kwaliteit spek en smakelijk brood, kortom een ware lekkernij. Meer dan honderd eieren werden onderweg gebakken en in elk café
stond men verbaasd over deze bijzondere vondst van de Aod Prinse. Maar men liet het zich goed smaken. Zelfs in het stampvolle en oergezellige
café Pelt dampte het geurige spek en ei en trok men hongerig publiek. Loetsjprins Frans II moest eigenlijk voor de afwas zorgen maar trof
bij De Deugniet een groep spontane dames uit het Bekkerveld die hem alle werk uit handen namen. Weer een onvergetelijke tocht door het
Heerlense, afgesloten met een perfecte maaltijd bij Brasserie Bracke, waar Pascal Frencken maar één keer per jaar een tafel reserveert
en dat is voor de Aod Prinse! Moe en voldaan kwam de groep in het Trefcentrum aan. Daar zorgde dj Peter Paas voor de muzikale noot en werd
het Poeffel Moeffel beeldje door John V uitgereikt aan een apetrotse Wim Cörvers.

Op zondag de Heerlense optocht, waarin de Eekheuëre-jeugd, de Eikenderveldse optochtgroep en spreker Rob Dijcks vertegenwoordigd waren.
De optochtgroep sjpegelde zich in ut sjpegelpaliehs. Hun fraaie creaties bezorgde de groep ’s avonds bij de prijsuitreiking een
aanmoedigingsprijs voor grote groepen. Een prijs die later in het Trefcentrum werd gevierd alsof de eerste prijs was behaald. Het was
so wie so een geweldige dag. Een bomvol Trefcentrum moest helaas wat lang wachten op het kingersjtundje, maar daarna maakten John Reinders,
Peter Paas en Rob Dijcks er ook een fantastische happening van.

De maandag is gereserveerd voor de Lempkesoptocht van Tref naar Sophie. Daarna het Kling Eekheuëre Bal. Dat wordt langzaam maar zeker
wel erg “Kling” waardoor de zaal in het Trefcentrum eerder halfleeg dan halfvol is. Jammer. Weer gezellig, maar blijkbaar heeft het
publiek op maandag andere dingen op het programma staan. De editie 2002 was dan ook (voorlopig?) het laatste Kling Eekheuëre Bal. Zoiets
heet “eieren voor je geld kiezen” en dat is niet vreemd als je net een seizoen lang een Sjpegel-eij hebt gekoesterd.

Dan de dinsdag. Dat is en blijft al sinds jaar en dag een topper. Wellicht iets minder druk bezocht dan andere jaren, maar de invoering
van de Euro en het korte seizoen hakken er bij velen flink in. De optocht begon weer iets later (helaas ook bijna traditie), maar was
fraai. Vooral de Romeinse prinsenwagen van Prins John V stal de show. In de strijdwagen voorop stond Martin Godschalk als volleerd
Romeins gladiator. John, Jordy en Lindsay genoten met volle teugen. De jeugd keek dit jaar op de Raad van Elf neer, omdat zij op het
dak van de kolossale saloonwagen mochten staan, terwijl de Raad beneden polonaises liep. De middag zorgde voor de nodige sfeer in het
Tref. De onafhankelijke optochtjury koos de Eikenderveldse optochtgroep terecht uit als winnaar. Niet gek als je bedenkt dat deze groep
eigenlijk veel te weinig concurrentie heeft. Eikendervelders, hier ligt een mooie uitdaging! Ook de voor de jury totaal onbekende groep
van vier Johnnen, die op zoek waren naar John de Vijfde, werd beloond. Sjiek dat prinsenzoon Mark Berendsen één van die vier was. De
loterij werd afgewikkeld en de DJ’s Peter en manke Arno zorgden de hele middag voor de muzikale omlijsting. Om 18.00 uur maakte de
jeugd als eerste pas op de plaats en moest zij afscheid nemen van carnaval 2002. Gelukkig biedt het komende seizoen nog veel vertier
voor Jordy en Lindsay, ja zelfs tot 9 februari 2003. Daarna pauze tot 21.00 uur. En dan de blaren doorprikken om het echte einde te
kunnen meemaken.

Dat einde nadert, onverbiddelijk. Het toepasselijke “Grien noe maar neet”, of het speciale afscheidsliedje van Ger Koks en Carin Stassen,
nee zelfs de laatste seizoensspeech van Rob kan dat niet vermijden. Natuurlijk wordt er een kwartiertje “gefoeteld”, er worden door John
V nog speciale spiegeltjes uitgedeeld, er worden herinneringen opgehaald, maar dan… de man met de hamer. John Franssen, één keer per jaar
“de beul”, staat dan klaar om de Prins alle versierselen te ontnemen. Ook John V onderging dit lot. Een emotioneel, maar dankbaar moment.
Dankbaar omdat we het met z’n allen weer geklaard hebben. Met een fantastische Prins John V, met een fantastische Jeugdprins Jordy I,
met een fantastisch Bloemenmeisje Lindsay en hun families. Met een hard werkend bestuur en dito Raad van Elf, met de onnavolgbare en
altijd originele Aod Prinse, met een onmisbare jeugdcommissie. Met steun van royale sponsors, met hulp en perfecte verzorging van Ton,
Riet, Hub, Marlies en alle andere werkers van het Trefcentrum en natuurlijk samen met u, ons publiek!

Zo’n bedankje klinkt misschien een beetje afgezaagd, misschien zelfs als een verplicht nummertje, maar het is oprecht gemeend en recht
uit het hart van alle Eekheuëre. Dat kan ik u verzekeren. Tot 11 januari 2003!

Arno Crasborn